Θλίψη για την απώλεια του Ναξιώτη πνευμονολόγου Χρυσόστομου Μελισσηνού
Πέθανε χθες 12 Ιουνίου 2026 ο Χρυσόστομος Μελισσηνός, πνευμονολόγος, εκ Νάξου. Τον είχα διευθυντή στην κλινική που έκανα ειδικότητα για 4 χρόνια. Πέθανε γύρω στα 85, δεν ξέρω ακριβώς την ηλικία του.
Ο Μελισσηνός ήταν ιδιοφυΐα εκ φύσεως, πολύ οργανωτικός, τέρας εργατικότητας, ήπιος χαρακτήρας, με διοικητικές ικανότητες, καλόψυχος άνθρωπος, και πολύ υποστηρικτικός στους συνεργάτες του. Είχε κάνει λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα στην Αμερική, σε πολύ νεαρή ηλικία.
Ήταν ο καλύτερος γιατρός που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Όταν ανέλαβε δουλειά στην Ελλάδα, περί το 80, η πνευμονολογία μόλις έβγαινε από τον λήθαργο της φυματιολογίας, και ο Μελισσηνός ήταν ένας από τους πρωτοπόρους που την εξέλιξε.
Μέχρι τότε οι όποιες βρογχοσκοπήσεις γινόταν από ελάχιστους, με το άκαμπτο μεταλλικό βρογχοσκόπιο, υπό νάρκωση. Ήταν απ’ τους πρώτους που εισήγαγε το εύκαμπτο βρογχοσκόπιο και έβγαλε εκατοντάδες μαθητές. Η σύγχρονη ξένη βιβλιογραφία, τα ιατρικά μαθήματα, τα μεταπτυχιακά σεμινάρια της βρογχολογικής εταιρείας με εκατοντάδες συμμετέχοντες, τα στρογγυλά τραπέζια, τα κλινικά φροντιστήρια, σε μια διαδραστική ζώσα ιατρική κυψέλη, έργα του Μελισσηνού.
Το περιοδικό «πνεύμων», όπου τις δημοσιευόμενες εργασίες τις διόρθωνε ο ίδιος. Έχω ακόμα τα διορθωμένα κείμενα από τα άγια χεράκια του. Μιλούσε και επικοινωνούσε με δεκάδες συναδέλφους, σε όλη την Ελλάδα, για δεκαετίες. Πάντα με ένα θέμα, την ιατρική, την μάθηση, την εξέλιξη. Βοήθησε πολλούς συναδέλφους να κάνουν τις διδακτορικές διατριβές τους, κι άλλους να μετεκπαιδευτούν και να σταδιοδρομήσουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ποτέ δεν είπε όχι σε βοήθεια που του ζήτησε ένας συνάδελφος, είτε ιατρικής είτε νομικής, είτε άλλης φύσεως.
Εργαζόταν ως διευθυντής στο Δημόσιο αλλά είχε δικαίωμα να εργάζεται και στον ιδιωτικό τομέα, και να έχει και ιατρείο, τότε στις αρχές του ΕΣΥ. Ποτέ δεν νοιάστηκε για χρήματα, ο ασθενής ήταν το μόνο μέλημά του. Ποτέ δεν πήρε χρήματα στο ιδιωτικό του ιατρείο, από συγγενείς ή και απλά γνωστούς κάποιου γιατρού ή νοσηλευτή, ή άλλου επαγγελματία υγείας.
Ποτέ δεν έκανε ευθεία παρατήρηση σε κάποιο υφιστάμενο, αλλά γνωρίζοντας τι ακριβώς ήθελε κανείς μας δεν διανοείτο να μην είναι σωστός στις υποχρεώσεις του. Οι ειδικευόμενοι καθόμαστε μέχρι το βράδυ για να τελειώσουμε τις δουλειές μας, χωρίς να μας το επιβάλλει.
Ήταν ευσπλαχνικός και φιλάνθρωπος, χωρίς να το διατυμπανίζει. Θυμάμαι, όταν η κόρη του ήταν 12 χρόνων, και είχε μια συμμαθήτρια φίλη στο σχολείο. Αυτό το κοριτσάκι ήταν πολύ άτυχο, η μητέρα του πέθανε από κακοήθεια, και ο πατέρας του μπαινόβγαινε στην κλινική μας αφού είχε εμφύσημα τελικού σταδίου, και αναπνευστική ανεπάρκεια, πέθανε δε κι αυτός 3 μήνες μετά τη γυναίκα του. Ο Μελισσηνός ανέλαβε τα έξοδα του ξένου κοριτσιού, που ήταν συμμαθήτρια της κόρης του. Αυτό το μάθαμε από άλλον, όχι εννοείται απ’ τον ίδιον.
Ποτέ δεν πανικοβληθήκαμε για κανένα περιστατικό, όσο βαρύ κι αν ήταν, αφού υπήρχε ο παντογνώστης Μελισσηνός. Όλα με πρωτόκολλα, όλα με αλγορίθμους, είχαμε γνώσεις, πατούσαμε σε στέρεες βάσεις, εφαρμόζαμε μεθόδους και πρακτικές της σύγχρονης αμερικανικής ιατρικής. Κι αν κάποιο περιστατικό δεν είχε καλή έκβαση, και εμείς δεν μπορούσαμε να το κατανοήσουμε, αφού είχαμε τον Μελισσηνό, που τον βλέπαμε σαν Μεσσία, ο ίδιος μας ηρεμούσε και μας προσγείωνε με ένα αφορισμό, που έδειχνε την σοφία του και την ταπεινότητά του: «Αν κάποιον ασθενή δεν μπορεί να τον κάνει καλά ο γιατρός της Φολεγάνδρου, δεν μπορεί κανείς στον κόσμο».
Είχε σαν αξίωμα το «Μπλέξε, ή μουτζούρωσε τα χέρια σου», δηλαδή ασχολήσου με μια δουλειά που σου ανέθεσαν, φέρτη σε ένα λογαριασμό, και μετά ζήτα μου βοήθεια. Το «δεν το ξέρω, δεν το μπορώ» εξ αρχής, δεν το δεχόταν.
Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, είχαμε μάθημα, στις 8 το πρωί. Επί 4 χρόνια δεν χάσαμε κανένα, μα κανένα μάθημα. Τα μαθήματα τα αναλάμβαναν οι ειδικευόμενοι κι αυτός βοηθούσε. Πάντα ερχόταν στις οχτώ παρά δέκα, και είχε κάνει και δυο βρογχοσκοπήσεις πιο μπροστά στο ΥΓΕΙΑ. Αν κάποιος υστερούσε σε κάποιο θέμα, αυτό το θέμα του ανέθετε να μας το κάνει μάθημα. Το αξίωμά του: «Καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάτι, είναι να το διδάξεις», ώστε να αναγκαστείς να μελετήσεις.
Τόση ήταν η σεμνότητά του, που ενώ είχε πανεπιστημιακούς τίτλους και στην Αμερική και στην Ελλάδα, κάτω απ’ το όνομά του έβαζε μόνο τη λέξη «Πνευμονολόγος». Ούτε φωτογραφία του δεν βρήκα στο διαδίκτυο, κι αυτή που παραθέτω, την πήρα από ανάρτηση συναδέλφου.
Πολλοί γιατροί τον είχαν σαν πνευματικό τους πατέρα και σαν μεγάλο αδελφό. Αυτόν τον άνθρωπο με το κοφτερό μυαλό, τι τραγική ειρωνεία, τον πρόδωσε αυτό το ίδιο μυαλό του, και τα τελευταία χρόνια δεν είχε διαύγεια.
Χρυσόστομε Μελισσηνέ, Ιατρέ και Δάσκαλε, καλό ταξίδι. Θερμά συλλυπητήρια στη γυναίκα σου, στην κόρη σου, στα εγγονάκια σου, στους συγγενείς και φίλους σου. Οι χιλιάδες ασθενείς που βοήθησες, και το πλήθος των γιατρών που εκπαίδευσες και δίδαξες, σε αποχαιρετούν με αγάπη. Θα σε θυμόμαστε για πάντα.
