Σίκινος: Το μικρό νησί που είπε «όχι» στην ανεξέλεγκτη τουριστική ανάπτυξη
Η μανία για όλο και περισσότερους τουρίστες και το ασταμάτητο «ράλι» καταμέτρησης αφίξεων που είχε επιδοθεί η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια, φαίνεται πως έχει αρχίσει να δείχνει το τίμημά της. Η νησιωτική Ελλάδα, με τις περιορισμένες της υποδομές, βιώνει πλέον έντονα τις συνέπειες του υπερτουρισμού.
Το ένα μετά το άλλο, νησιά που μέχρι πρότινος ακολουθούσαν την κεντρική γραμμή της «τουριστικής έκρηξης» αρχίζουν να αναθεωρούν. Εξετάζουν πλέον μέτρα που θα τους επιτρέψουν να ανασάνουν, να προστατεύσουν το φυσικό τους περιβάλλον και να διατηρήσουν τον χαρακτήρα τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Σίκινος, που με απόφαση της δημοτικής αρχής επέλεξε να βάλει σε προτεραιότητα τον τόπο και τους ανθρώπους του —και μετά τον τουρισμό. Η απόφαση αυτή μάλιστα ελήφθη με τη σύμφωνη γνώμη της τοπικής κοινωνίας, γεγονός που δείχνει πως οι κάτοικοι αντιλαμβάνονται την ανάγκη για ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.
Ο δήμαρχος του νησιού, Βασίλειος Μαράκης, δήλωσε στην ΕΡΤ ότι είναι βέβαιος πως τον δρόμο της Σικίνου θα ακολουθήσουν σύντομα και άλλα νησιά. Όπως υπογραμμίζει, ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός που επικράτησε σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων αλλοίωσε την ταυτότητά τους, καταστρέφοντας ό,τι τα έκανε ξεχωριστά.
Με απόφαση του Δήμου, απαγορεύεται πλέον η κατασκευή πισινών, σιντριβανιών και τεχνητών ρυακιών, καθώς το νερό είναι πολύτιμος πόρος και το νησί δεν μπορεί να υποστηρίξει τέτοιες υπερβολές. Παράλληλα, μπαίνει «φρένο» και στη δόμηση: όχι περισσότερες από είκοσι κλίνες σε κάθε τουριστική μονάδα και όχι σε τεράστιες στρατηγικές επενδύσεις που αλλοιώνουν την κλίμακα ενός μικρού νησιού.
«Το στοίχημα όλων είναι να διατηρηθεί η παραδοσιακή εικόνα της Σικίνου. Με 70 χιλιόμετρα μονοπάτια και ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον, δεν χωρούν πισίνες στο νησί. Το τοπίο πρέπει να παραμένει σε αρμονία με τη φύση», δηλώνει χαρακτηριστικά ο δήμαρχος.
Η Σίκινος, με τους μόλις 250 μόνιμους κατοίκους που το καλοκαίρι γίνονται περισσότεροι από 3.000, δείχνει τον δρόμο για έναν τουρισμό πιο ανθρώπινο, πιο ήπιο και πιο βιώσιμο —έναν τουρισμό που δεν «καταναλώνει» τα νησιά, αλλά τα σέβεται.
