Νάξος: Νεκρός νεοσσός Καλαμοκανά σε προστατευόμενη περιοχή – Βρέθηκε πατημένος από όχημα
Ένα ιδιαίτερα θλιβερό περιστατικό έφερε στο φως ο Σύλλογος Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου, δημοσιεύοντας φωτογραφία ενός νεοσσού Καλαμοκανά που βρέθηκε νεκρός σε προστατευόμενη περιοχή του νησιού.
Σύμφωνα με τον Σύλλογο, το νεαρό πτηνό παρασύρθηκε από όχημα μέσα σε χαρακτηρισμένο μικρό νησιωτικό υγρότοπο και περιοχή Natura 2000 στη νοτιοδυτική Νάξο, σε μια περίοδο κατά την οποία δεκάδες είδη πουλιών μεγαλώνουν τα μικρά τους στις αλυκές και τις αμμοθίνες.
Με αφορμή το περιστατικό, ο Σύλλογος απευθύνει έκκληση για μεγαλύτερο σεβασμό στις προστατευόμενες περιοχές και στην άγρια ζωή του νησιού, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Συλλόγου Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου:
Η φωτογραφία αυτή λήφθηκε πριν δύο μέρες από επισκέπτη του νησιού και δείχνει έναν νεοσσό Καλαμοκανά που δεν πρόλαβε ποτέ να πετάξει, που δεν πρόλαβε ποτέ να κάνει την πρώτη του μετανάστευση με τους γονείς του.
Βρέθηκε πατημένος από όχημα εντός χαρακτηρισμένου μικρού νησιωτικού υγροτόπου και περιοχής Natura 2000 στην νοτιοδυτική Νάξο. Αυτή την εποχή, στις αλυκές και τις αμμοθίνες της Νάξου μεγαλώνουν τα μικρά πολλών ειδών πτηνών, όπως οι Καλαμοκανάδες και οι Θαλασσοσφυριχτές. Οι περιοχές αυτές δεν είναι άδειοι χώροι ούτε τόποι για στάθμευση και οδήγηση εκτός δρόμου. Είναι πολύτιμα οικοσυστήματα και το σπίτι εκατοντάδων άγριων ζώων που φωλιάζουν, τρέφονται και αναπαράγονται εκεί. Το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα είδη είναι μικρόσωμα και διακριτικά δεν μειώνει την αξία τους. Η άγρια ζωή δεν χρειάζεται να προσφέρει κάτι άμεσα στον άνθρωπο για να αξίζει την προστασία μας.
Ως Σύλλογος Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου, εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια παρέχουμε πρώτες βοήθειες και φροντίδα σε άγρια ζώα που έχουν ανάγκη. Όμως, η προστασία τους δεν σταματά στην περίθαλψη, χρειάζονται ασφαλείς τόπους για να επιστρέψουν, να φωλιάσουν και να μεγαλώσουν τα μικρά τους.
Οραματιζόμαστε ενα Νησί όπου άνθρωποι και άγρια ζωή συνυπάρχουν με σεβασμό, όπου οι προστατευόμενες περιοχές αντιμετωπίζονται ως αυτό που πραγματικά είναι:
αναντικατάστατα κομμάτια της φυσικής μας κληρονομιάς. Δεν είναι ουτοπικό, μπορεί να γίνει, αρκεί να επιλέξουμε να ακολουθούμε τους κανόνες και να δώσουμε στη φύση τον χώρο που χρειάζεται για να συνεχίσει να υπάρχει και να ευδοκιμεί.
