Κοινωνία που ανοίγει την αγκαλιά της

Οι κυρίες Ανθούλα Ανεβλαβή και Παναγιώτα Κάτσαρη ως πρώην και νυν πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Α.Μ.Ε.Α. Νάξου μιλούν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες στο νησί της Νάξου – Τα τέσσερα προβλήματα στα σχολεία Ειδικής Αγωγής – Η αγωνία και η μάχη για την λειτουργία του συλλόγου σε μία κοινωνία που έπρεπε να αναγνωρίσει την ύπαρξη εντός της των παιδιών με ειδικές ανάγκες

 

Παίρνουμε τα πράγματα… από την αρχή. Η Τρίτη 3 Δεκεμβρίου έχει χαρακτηριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα ΑμεΑ, των ατόμων δηλαδή με αναπηρία. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας στο μήνυμα του μίλησε για την

έλλειψη υποδομών, για την ανάγκη δημιουργίας καλύτερων συνθηκών ζωής των ατόμων με αναπηρία και θεωρεί ότι πρέπει οι κυβερνήσεις να εστιάζουν (όπως και οι κοινωνίες) στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ατόμων με αναπηρία. «Στην πατρίδα μας μένουν πολλά να γίνουν ακόμη για να αποδειχθεί στην πράξη ο σεβασμός στους συμπολίτες μας που υποφέρουν από την έλλειψη υποδομών και ίσων ευκαιριών ίσως περισσότερο από τη φυσική αδυναμία την οποία συχνά υπερβαίνουν με τη δύναμη της θέλησης. Πρέπει να διανύσουμε γρήγορα την απόσταση για να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες ζωής και να κατοχυρώσουμε ίσα δικαιώματα στην υγεία, στην παιδεία, στην εργασία, στην κίνηση μέσα στην πόλη, για όλους τους συνανθρώπους μας με αναπηρία. Η κρίση δεν αποτρέπει, αλλά αντίθετα ενθαρρύνει μια τέτοια προσπάθεια. Κάθε τι άλλο αποτελεί αναπηρία για τη δημοκρατία μας και τον κοινωνικό μας πολιτισμό»…

 

Απορία

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας ΑμεΑ είχαμε την ευτυχία να συνομιλήσουμε με δύο καταπληκτικές κυρίες αλλά πάνω απ’ όλα μητέρες. Κοινό τους χαρακτηριστικό; Ότι έχει διαδεχτεί η μία την άλλη στη θέση της προέδρου του Συλλόγου Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Α.Μ.Ε.Α. Νάξου, ο οποίος ιδρύθηκε το 1997 και έχει βοηθήσει τα μέγιστα ώστε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες στο νησί να αποκτήσουν όχι μόνο σχολείο για την κάλυψη των μαθησιακών αναγκών τους αλλά κυρίως να μπορέσουν να περπατήσουν στο δρόμο του νησιού ως ισότιμα μέλη. Να βγουν δηλαδή από το σπίτι που δυστυχώς λόγω της έλλειψης παιδείας ήταν κλεισμένα στα σπίτια τους. Πρώτα μιλήσαμε με την νυξ πρόεδρο, την κ. Παναγιώτα Κάτσαρη που μας μίλησε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μονάδες Ειδικής Αγωγής στο νησί. Εξέφρασε την απορία της για το γεγονός ότι δεν υπάρχει ίση μεταχείριση από την Περιφέρεια και το κράτος όσον αφορά την πρόσληψη του ειδικευμένου (ή και μη) προσωπικού σε σχέση με άλλα νησιά του Νοτίου Αιγαίου που έχουν τον ίδιο αριθμό μαθητών και κυρίως ευχαρίστησε τον Δήμαρχο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων κ. Μαργαρίτη για τη προσπάθεια που έχει κάνει τόσο για τη λύση του προβλήματος μεταφοράς των παιδιών με την αγορά νέου λεωφορείου όσο και για την προσπάθεια που έχει κάνει ώστε να λειτουργήσει και ΚΔΑΠ για ΑμεΑ. Ένα σχολείο που όταν ξεκινήσει να λειτουργεί θα αποτελέσει ένα πολύτιμο βοήθημα τόσο για τα ίδια τα παιδιά όσο και για τις οικογένειές τους καθώς θα μπορέσουν να δουν τα παιδιά να έχουν το δικαίωμα στην απασχόληση είτε εκτός σχολικού ωραρίου στη χειμερινή περίοδο είτε την καλοκαιρινή περίοδο εκτός σχολικού προγράμματος…

 

Ζητήματα

Όπως ανέφερε «με αφορμή τη παγκόσμια ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, θα ήθελα να επισημάνω τα προβλήματα που παρουσιάζονται στα 4 σχολεία Ειδικής Αγωγής του νησιού μας. Τα σχολεία αυτά εξυπηρετούν 28 μαθητές και αναλυτικότερα το Ειδικό Νηπιαγωγείο έχει 4 μαθητές, το Ειδικό Δημοτικό 5 μαθητές, το Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής  Κατάρτισης και Εκπαίδευσης (ΕΕΕΕΚ) έχει 11 μαθητές και τέλος στο ΤΕΕ Ειδικής Αγωγής Β΄ Βαθμίδας φοιτούν 8 μαθητές.  Στα σχολεία που προαναφέρθηκαν τα προβλήματα είναι τα ακόλουθα:

1ον Η σχολική χρονιά καθυστέρησε να ξεκινήσει λόγω καθυστέρησης πρόσληψης προσωπικού.

2ον Υπάρχει έλλειψη ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού (Εκπαιδευτικές Ειδικής Αγωγής (ΕΑΕ) και Ειδικό Επιστημονικό Προσωπικό (ΕΕΠ))

3ον Υπάρχει έλλειψη μόνιμου ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού

Και 4ον το σχολικό που μεταφέρει τους μαθητές δεν πληροί τις απαραίτητες προδιαγραφές για τη μεταφορά Α.Μ.Ε.Α. Συνοψίζοντας, παρακαλούμε για την ευαισθητοποίηση των αρμόδιων φορέων. Ειδικότητες όπως Ψυχολόγοι, Κοινωνικοί Λειτουργοί, Δάσκαλοι και Καθηγητές Ειδικής Αγωγής, αλλά και Φυσιοθεραπευτής και Εργοθεραπευτής πρέπει να τοποθετηθούν το συντομότερο στα σχολεία».

 

Προβληματισμός

Αυτά σε γενικές γραμμές. Όμως, υπάρχει και η … μίνι ανάλυση που θέλει την κ. Κάτσαρη να μας δηλώνει «μας προβληματίζει είναι η αλήθεια η συνεχιζόμενη καθυστέρηση όσον αφορά τη πρόσληψη των καθηγητών στην Ειδική Αγωγή. Θέλουμε να ακολουθείται η ίδια διαδικασία μ’ αυτή των καθηγητών για την υπόλοιπη εκπαίδευση καθώς δεν υπάρχει λόγος διαφοράς. Αλήθεια ποιος είναι ο λόγος που γίνεται αυτή η διαφοροποίηση; Ειδικά στα σχολεία στο ΤΕΕ και στο ΕΕΕΕΚ οι καθυστερήσεις είναι εντυπωσιακές και οφείλουμε να αναφέρουμε ότι εκεί βρίσκονται 20 μαθητές. Την ίδια ώρα στα αντίστοιχα σχολεία σε Σύρο και Κάλυμνο όπου ο αριθμός των παιδιών είναι ο ίδιος ακριβώς, υπάρχει και μόνιμο προσωπικό. Εμείς γιατί είμαστε σε δεύτερη μοίρα εδώ στη Νάξο; Είμαστε σε επαφή με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και ελπίζουμε ότι κάποια στιγμή θα επιλυθεί το πρόβλημα αυτό. Πρέπει να ευχαριστήσουμε όμως και τον Δήμαρχο τον κ. Μαργαρίτη γιατί κάνει ότι μπορεί και είναι θετικός όσον αφορά την αλλαγή στο μεταφορικό μέσο και ελπίζουμε ότι θα βρεθούν τα χρήματα για την ολοκλήρωση της αγοράς και με την βοήθεια ιδιωτικού κεφαλαίου. Μέσω του συλλόγου καλύπτονται τα έξοδα όσον αφορά το προσωπικό που χρειάζεται για τις θεραπείες των παιδιών αν και οι αντοχές όλων μας είναι περιορισμένες. Από τα πλέον θετικά είναι ότι πλέον οι εγκρίσεις για τις θεραπείες των παιδιών δεν γίνονται στην Αθήνα και έτσι δεν χρειαζόμαστε να μετακινούμαστε καθώς αυτές γίνονται εδώ».

 

Αγκαλιά

Και περνάμε στην κ. Ανθούλα Ανεβλαβή, την πρώην και ουσιαστικά πρώτη πρόεδρο του συλλόγου, η οποία ανέλαβε τις τύχες του το 1997 και μετά από 16 χρόνια παρέδωσε τη σκυτάλη στους νεώτερους. «ο σύλλογος ήταν και απόρροια της απελπισίας μας καθώς έπρεπε να μεταβαίνουμε συνεχώς στην Αθήνα για τις θεραπείες ή το σχολείο των παιδιών. Είμαστε τυχεροί που έχουμε ως σήμερα την Μόσχα Βερνίκου, την κοινωνικό λειτουργό που μας βοήθησε και βοηθάει σε όλα τα βήματα που έχουμε κάνει ώστε ο σύλλογος να ξεκινήσει και να δραστηριοποιηθεί. Από τις πρώτες κινήσεις μας ήταν να βρούμε ένα χώρο για τη δημιουργία σχολείου. Ήρθαμε σε επαφή με την κοινότητα των Μελάνων για το σχολείο στον Άγιο Θαλλέλαιο που ήταν κλειστό για χρόνια. Με τη βοήθεια των μελών και με δικά μας έξοδα καταφέραμε να το καταστήσουμε λειτουργικό και έτσι αποκτήσαμε στέγη. Δεν ήταν εύκολο τίποτα όλα αυτά τα χρόνια. Η κοινωνία ήταν κλειστή και έπρεπε να ανοίξει σιγά σιγά και να αποδεχτεί την πραγματικότητα, ότι δηλαδή τα παιδιά που υπήρχαν στα κλειστά σπίτια έπρεπε να κυκλοφορήσουν να γίνουν κοινωνοί αυτής της κοινωνίας. Με δειλά, μικρά βήματα τα καταφέραμε και η κοινωνία άνοιξε την αγκαλιά της. Και έπρεπε να δουλέψουμε ακόμη περισσότερο ώστε να καταφέρουμε να έχουμε θεραπευτές εδώ στο νησί. Και τα χρήματα αυτά καλύφθηκαν από τα μέλη και τους ανθρώπους που στήριξαν και στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια τον σύλλογο».

 

Κοινωνικοποίηση

Και η κ. Ανεβλαβή συνεχίζει λέγοντας «μπορεί η κοινωνία να αλλάζει προς το καλύτερο, όμως το κράτος συνεχίζει να μην βοηθάει όσον αφορά τη στελέχωση των σχολείων. Και έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε κτήρια αλλά όχι καθηγητές. Έχουμε το ΚΕΔΔΥ αλλά είναι υποστελεχωμένο. Το ίδιο και τα άλλα σχολεία, το ΕΕΕΕΚ ή το ΤΕΕ στο Φιλώτι. Νιώθω ότι μένουμε στα λόγια συνέχεια και δεν υπάρχουν οι πράξεις που θα μας βοηθήσουν στη προσπάθεια που κάνουμε. Οι πιο νέοι σήμερα γονείς ανταποκρίνονται όσον αφορά τα προβλήματα που έχουν τα παιδιά τους. Οι παλαιότεροι και μεγαλύτεροι είναι πιο κλειστοί, κάτι που είναι κατανοητό. Μεγάλα βήματα έχουν γίνει. Και σήμερα τα παιδιά κυκλοφορούν πιο εύκολα. Σίγουρα θα θέλαμε τα σχολεία εάν ήταν δυνατόν να συστεγάζονται με τα υπόλοιπα για να έχουμε πιο ολοκληρωμένη μορφή κοινωνικοποίησης. Όμως, χρειάζονται κάποιες προϋποθέσεις όσον αφορά τα κτήρια που ίσως να μην υπάρχουν. Θεωρώ ότι είναι απαράδεκτη η εικόνα του ΕΕΕΕΚ που ακόμη και σήμερα στεγάζεται σε κοντέινερ. Πρόχειρες κατασκευές με τα παιδιά να συνωστίζονται σε αίθουσες που δεν είναι κατάλληλες».

 

Δημιουργία

Και η κ. Ανεβλαβή αναφερόμενη στο υπό ίδρυση ΚΔΑΠ για ΑμεΑ υποστηρίζει «είναι προς την σωστή κατεύθυνση και ελπίζουμε ότι σύντομα θα το δούμε στη πράξη. Ο κ. Δήμαρχος στέκεται από την αρχή κοντά μας όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τα παιδιά αλλά και τους γονείς. Κυρίως όμως για τα παιδιά που θα έχουν κάτι να απασχολούνται και μάλιστα δημιουργικά. Ξέρετε ότι μετά το πέρας τον σπουδών τους στο ΕΕΕΕΚ δεν έχουν με τι να ασχοληθούν και γυρίζουν στο σπίτι. Κλείνονται πάλι μέσα. Τώρα με το ΚΔΑΠ θα απασχοληθούν και δη όλο σχεδόν το χρόνο. Είτε το απόγευμα μετά το σχολείο, είτε για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα την καλοκαιρινή περίοδο. Και θα είναι ανάσα και για τον γονιό που θα ξέρει ότι το παιδί του είναι σε καλά χέρια. Αρκεί βέβαια να υπάρχει και η κατάλληλη στελέχωση από προσωπικό. Είπαμε. Το χειρότερο πρόβλημα είναι να έχεις κτήρια και να μην έχεις ανθρώπους. Ο σύλλογος αριθμεί περίπου 100 μέλη, δεν είναι απαραίτητο ότι όλοι είναι γονείς. Είναι και φίλοι τους, συγγενείς, άνθρωποι που έχουν ευαισθησίες και είναι κοντά στα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Πριν από 16 χρόνια καταφέραμε και φτιάξαμε το Ειδικό σχολείο. Τώρα έρχεται και το ΚΔΑΠ και κυρίως η κοινωνία έχει αντιληφθεί ότι πρέπει να έχει ανοιχτή την αγκαλιά της για όλα τα παιδιά. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα…»

Αφήστε μια απάντηση

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί.